این مقاله با تمرکز بر رمان بوومه شین نوشته محمدعلی قاسمی، به بررسی روانکاوانه شخصیت اصلی رمان از دید لکان می‌پردازد تا به‌واسطه آن، لایه‌های پنهان زندگی و فرهنگ شخصیت‌ها را روشن سازد. مفاهیم کلیدی لکان مانند جدایی در عرصه نمادین، اضطراب ناشی از بن‌بست واژگان و میل، و نیز مفاهیم سینتومه و امر واقعی در چارچوب روایت‌پردازی شاعرانه و ناتورالیستی قاسمی بررسی می‌شود. مقاله نشان می‌دهد چگونه رابطه سوژه با دیگری و با زبان، تجربه اضطراب و جدایی را شکل می‌دهد و بیگانگی را به گره‌ای میان فردی و ساختار نمادین تبدیل می‌کند. همچنین، از منظر نقد لکانی، رمان با تحلیل‌های مربوط به فضاهای تنگ و خفقان‌آور و روایت‌های متکثرِ هر شخصیت، نشان می‌دهد که چگونه معانی فرهنگی و سبک زندگی کردیِ منطقه در قالب روایت‌های گوناگون به‌نمایش گذاشته می‌شود. نتیجه پژوهش بیانگر این است که چگونه غیاب سینتومه و امر واقعی سرنوشت شخصیت را به تصویر می کشندو خواننده را به فهم عمیق‌تر از هویت و خواست های او رهنمون می‌کنند.