بررسی مطالعات خودکشی در ایران و مقایسۀ آنها با خودکشی در شهرستان دره‌شهر

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

چکیده

هدف اصلی تحقیق، آشکار ساختن خطوط ربط منطقی بین پژوهش‌های موجود دربارۀ خودکشی، به منظور دستیابی به یک تصویر کلی از خودکشی در ایران است و هدف فرعی تحقیق، مقایسۀ وضعیت خودکشی در شهرستان دره‌شهر با وضعیت آن در سطح کشور است. جمعیت آماری مرور ساختاریافته، متشکل از کلیۀ تحقیقات انجام‌شده در حوزۀ خودکشی است که در فاصلۀ زمانی 1380 تا 1389 چاپ شده‌اند. در قسمت دوم پژوهش، از تحلیل ثانویۀ آمار خودکشی که توسط نیروی انتظامی تهیه شده است، برای تحلیل‌های کشوری استفاده شد. داده‌های خودکشی در شهرستان دره‌شهر، با استفاده از پرسش‌نامۀ معکوس و با مطالعۀ 704 پروندۀ اقدام به خودکشی جمع‌آوری گردید. مرور ساختاریافتۀ مطالعات انجام‌شده نشان داد که گروه‌های اقدام‌کننده، مهارت‌های مقابله‌ای ضعیف‌تری نسبت به افراد عادی دارند. در تمامی تحقیقات انجام‌شده، میانگین نمرۀ افسردگی افراد اقدام‌کننده، بیشتر از افراد عادی است. روش غالب خودکشی در ایران (بیش از 82 درصد) مسمومیت دارویی است. 35 درصد اقدام به خودکشی‌ها منجر به فوتِ فرد نمی‌شوند و به طور میانگین 25 درصد از این افراد، مجدداً اقدام به خودکشی می‌کنند. نتایج تحلیل ثانویه نیز نشان داد که به طور میانگین، در دهۀ 1380، 35 درصد از افراد خودکشی‌کننده زنده مانده‌اند و 65 درصد از اقدام‌کنندگان فوت شده‌اند. میانگین خودکشی در استان‌های ایلام، کرمانشاه، لرستان، همدان، گلستان و کهکیلویه و بویراحمد به طور قابل‌توجهی بالاتر از میانگین بقیۀ استان‌ها است؛ همچنین خودکشی در گروه سنی جوانان بیشتر از سایر گروه‌هاست.  
 

کلیدواژه‌ها